Toespraken van Gaston

Enkele recente toespraken van Gaston

WAPENSTILSTAND 2018, 11 november 2018

Geacht publiek,  

Precies 100 jaar geleden, op enkele minuten na, kwam er een einde aan de Groote Oorlog. Toentertijd sprak men uiteraard nog niet van de Eerste Wereldoorlog, want de Tweede moest nog volgen, een goede twintig jaar later.

Alom werd er feest gevierd: hier in Essen werd de Elektrische Draad afgebroken, de grens met Nederland werd terug open gesteld, mensen konden opnieuw gaan en staan waar men wilde.

Maar de ellende was bij lange nog niet voorbij: Families waren uit elkaar gerukt, de materiële ellende was niet te overzien en vele duizenden soldaten kwamen veel later, pas in 1919, naar huis.

Een vreselijk hoofdstuk werd afgesloten, het algemeen kiesrecht werd ingevoerd, de Volkenbond werd opgericht. “Nooit meer Oorlog” werd er uitgeschreeuwd, maar tegelijk werd op het einde van de Oorlog, door het Verdrag van Versailles en de zware herstelbetalingen van Duitsland, al meteen de kiem gelegd voor de Tweede Wereldoorlog. En zo gebeurde het later opnieuw: op het einde van de Tweede Wereldoorlog werd de kiem gelegd voor de Koude Oorlog. Met andere woorden: bij het einde van de ene oorlog dient de volgende zich al aan.

Zijn we vandaag, anno 2018, dit stadium voorbij? Mogen wij gerust zijn, zijn wij vandaag beschermd tegen oorlog? Is onze samenleving vandaag slimmer dan vroeger, zodat we geen enkele schrik meer moeten hebben voor een Derde Wereldoorlog? Helaas, ik vrees dat we dat niet kunnen zeggen. Misschien zelfs integendeel.    

 

Beste mensen,

Omdat de geschiedenis zich herhaalt, kan je de toekomst verkennen door je geschiedenis te kennen.  En hoewel 100 jaar lang geleden is, en er ondertussen veel gebeurd is en de wereld fel geëvolueerd is, is het toch opmerkelijk hoeveel gelijkenissen er bestaan tussen vandaag en de periode voorafgaand aan de Eerste Wereldoorlog.

·         De laatste grotere oorlog voorafgaand aan 14-18 dateerde van 1870, en de bevolking was dan ook gewoon aan een langere vredesperiode en aan relatieve welvaart. Mutatis mutandis hetzelfde als vandaag.

·         Op geopolitiek niveau waren er duidelijke verschuivingen aan de gang: Duitsland was een jonge en moderne natie met een moderne en toekomstgerichte economie, die een plaats wilde innemen naast de bestaande wereldmachten zoals het Russische Rijk en het Verenigd Koninkrijk. Misschien iets gewaagd, maar vervang Duitsland door China en de Verenigde Staten door het Verenigd Koninkrijk, en de goede verstaander ziet onmiddellijk de gelijkenis.    

·         Tegelijk werd de periode gekenmerkt door een drang naar zelfbeschikking van volkeren, naar meer autonomie in de grote rijken. Vooral het grote Oostenrijks-Hongaarse Rijk met haar vele volkeren had daarmee af te rekenen. Daar lag ook de vlam die de lont aanstak. Een moordaanslag van een Bosnische nationalist tegen de troonopvolger, ver weg in Sarajevo. Waarschijnlijk deed in 1914 bij vele Essenaren Sarajevo even weinig belletjes rinkelen als vandaag bijvoorbeeld Kaechon, een stad in Noord-Korea.  En nationalistische tendensen kennen we vandaag maar al te goed.

·         Het zou echter maar een korte oorlog zijn. Het begon in augustus en met Kerstmis zouden de soldaten terug thuis zijn. De leiders van de verschillende staten kenden elkaar immers goed, het waren zelfs neven van elkaar. Iets zoals vandaag een korte en gerichte militaire interventie zou heten.

·         Het werd echter een veel langere oorlog, met fronten die niet bewogen. Nieuwe wapens werden uitgetest en kwamen op de markt, het werd een industriële oorlog, waarbij voor het eerst vliegtuigen werden ingezet en gifgassen. Eigenlijk zoals vandaag testen worden gedaan met nieuwe manieren van oorlogvoering. Cyberaanvallen zijn geen science fiction meer… 

 

Geachte toehoorders, 

1913 en 2018, 105 jaar verschil, maar de gelijkenissen gaan wel op. Ik heb dan ook een hele duidelijke boodschap, aan leiders, aan regeringsverantwoordelijken, aan mensen die maatschappelijk gezag hebben of op een of andere manier wat te zeggen hebben, ver weg of dichtbij: Wees voorzichtig, een kleine vonk kan zo leiden tot een nieuwe oorlog. Ik kan er niet aan doen, maar soms bekruipt mij het gevoel dat niet alle leiders het zo verstaan hebben.

Laat ons dan ook zeker dichtbij huis beginnen. Bij onze kinderen, bij de Essenaren, bij onszelf. Laten wij ons bewust zijn van de luxe van de vrede, laten wij ons bewust zijn van het fragiele van de vrede. De vrede tussen continenten, tussen landen, volkeren en tussen mensen.

Populisme, oneliners en polarisering zijn gewoonweg gevaarlijk. Democratie is daartegen niet bestand, maar ook gewone menselijke verhoudingen lijden daaronder. Verschillende sectoren hebben daarin een opdracht: het onderwijs, en zeker het geschiedenisonderricht is belangrijk, maar ook de gemeente heeft daarin een taakstelling. Mensen bijeen brengen, bruggen bouwen in plaats van muren op te richten, polarisering tegengaan.

Ik ben enorm blij dat het initiatief van de gemeentelijke vzw Kobie, het musicalspektakel (N)iemandsland, zo succesvol is mogen verlopen. En de investering heeft geloond: het bracht mensen bijeen, het deed ons bewust worden van de Essense geschiedenis ten tijde van de Eerste Wereldoorlog, en het blijft zoals vandaag mensen bijeen brengen om de Eerste Wereldoorlog te gedenken. Als in elke gemeente, in elk land, op elk continent, een (N)iemandsland zou opgevoerd worden, dat zou pas de Vrede bevorderen en de wereldleiders aan banden leggen.     

BEVRIJDING 2018, 21 oktober 2018

Geachte dames en heren,

Exact 74 jaar geleden, op 21 oktober 1944, ging het er in onze streek als volgt aan toe, en ik citeer uit deel 3 van “De Bevrijding van Kalmthout en Essen”, een mooie reeks van Ivan Janssens en Marc Van den Broek:

Kalmthout was grotendeels bevrijd vanaf 21 oktober rond 10.30u. Ondertussen schoten de geallieerden op Essen, op de bezettende Duitsers. De Duitsers trokken terug over de Schriek en de Postbaan, ze kwamen van de Vissenheuvel met allerlei voertuigen tot karren toe. Alles trekt richting Den Uil. De Duitsers wilden van het Schanker een versterkte stelling maken. Daarom lieten ze alle bruggen springen op de Kleine Aa, damden de beek af zodat het water steeg en minder doorwaadbaar werd. Bewoners waren druk bezig om schuilkelders te bouwen in hun tuin of tegen een heg met balken, planken, zakken zand, enz. Om 11.00u was de lucht plots vol van geronk: een massa bommenwerpers vlogen richting Nederland, maar een aantal zwenkten naar Essen en doken naar beneden. Vlammen flitsten van onder de vleugels, zware slagen van bommen deden alles beven. Boven de Heuvel en de melkerij schoten stofwolken de hoogte in. In de weiden lagen dode kalveren.

Ondertussen kwam er Duitse versterking vanuit Breda richting Horendonk.

En zo kwam Horendonk te liggen in het spervuur tussen de Canadezen op het Schriek en de Duitsers op Nederlands grondgebied. En zo gingen de mensen hier de nacht in.

De nacht van 21 op 22 oktober 1944, exact 74 jaar geleden.

Dat waren de gevechten die we vandaag herdenken, de gevechten voor de Bevrijding van Essen. Het leest bijna als een spannend boek, een oorlogsroman. Het verschil is dat dit geen verzonnen verhaal is, maar wel harde realiteit. Achter deze bevrijding staken echte jonge mannen, dikwijls nauwelijks twintig jaar oud, duizenden kilometers verwijderd van hun huis, van hun ouders en geliefden afgescheurd.

En nadat hun job in onze streek gedaan was, moesten zij verder, naar Nederland, naar Duitsland. Velen die het hier overleefd hebben, sneuvelden nog de volgende weken en de volgende maanden. Maar ook voor onze bevolking was het leed nog niet helemaal voorbij: Enkele maanden nadien begonnen de V-bommen te vallen, met nog vele burgerdoden als gevolg.

Deze zware bevrijdingsgevechten moesten geleverd worden na meer dan vier jaar van bezetting. Een bezetting waarbij:

jonge mannen werden weggerukt uit hun familie of van hun lief, en werden weggevoerd naar Duitsland;
kleine zieke kindjes en oudere mensen overleden omdat er een tekort was aan medicijnen en gezonde voeding;
mensen ’s avonds niet meer buiten konden of geen activiteiten meer mochten organiseren met hun vereniging;
de gedachten opgesloten zaten, het vertrouwen in mensen kwijt was, en men moest opletten wat men zegde;
gezinnen hun huizen verloren omdat ze vernield werden door oorlogsgeweld.

 

Beste mensen,

Enkele maanden geleden kregen we het bezoek van kleinkinderen van een Amerikaans soldaat die begin 1945 op Wildert gelegerd was, na de bevrijding ten tijde van de V-bommen. Ze wisten eigenlijk niet zoveel over wat hun grootvader hier had meegemaakt, want hij sprak er nauwelijks over…

Stel het u ook eens voor: onze chiroleiders, twintig jaar oud, onze kinderen die nog studeren of pas ergens aan de slag zijn, die een goei lief hebben of graag een pintje gaan drinken bij de Gaffel, onze jongens die er graag bij zijn wanneer het hier Kermis is, jonge voetballers, … hun leven moet nog beginnen. En zij worden opgeroepen om te gaan vechten in Irak of Syrië. En dorp per dorp per dorp moet er bevrijd worden. Wij blijven hier achter, ouders, oma’s en opa’s, duizenden kilometer ver van hen. We kunnen enkel een brief schrijven, van internet of gsm’s was er immers nog geen sprake…

De verschrikkingen die de Essenaren hebben meegemaakt, en de verschrikkingen die die vele vreemde soldaten hebben meegemaakt, die moeten we blijven onthouden. Als we in ons collectieve geheugen vergeten wat het betekent om te leven onder een bezettingsmacht, en als we vergeten hoeveel het kost om daarvan bevrijd te worden, om terug vrij te worden, dan vergeten we ook wat vrijheid eigenlijk betekent. Vrijheid kunnen we maar waarderen in zoverre we de kostprijs van onvrijheid kunnen inschatten.

Toen in 1989 de Berlijnse muur viel en de Sovjet-Unie uit elkaar viel, dachten sommigen dat dat het einde van de geschiedenis was. De wereldorde was eindelijk gevestigd, en het zou niet meer veranderen. Hoe heeft men zich toen vergist. De Brexit in Groot-Brittanië en het populisme aan de macht in Hongarije, Polen en Italië, die doen Europa kraken in al zijn voegen. Migratiegolven door oorlogen her en der maken ons bang, zonder te beseffen dat de klimaatverandering nog eens zovele migratiegolven op gang zal brengen. Met andere woorden: we leven in onzekere tijden, en onzekerheid leidt tot angst, en angst kan tot gevaarlijke reacties leiden.

Daarom is het zo belangrijk dat we ons ervan bewust zijn hoe kostelijk onze vrijheid is.

En daarvoor zijn we hier samen. Om gezamenlijk en waardig eer te betonen aan de mensen die voor onze vrijheid gestorven zijn, en om die vrijheid te eren, vandaag, morgen en overmorgen.

Ik dank u.

ZOMEREVENT BRANDWEERZONE RAND IN ESSEN 12 juli 2018

Geachte brandweermedewerkers,

Geachte collega’s burgemeesters,

Ik ben blij u van harte welkom te mogen heten in het noordelijkste punt van onze brandweerzone, in het mooie Essen.

Essen:

·         telt een goede 19000 inwoners,

·         is 48km² groot,

·         werd voor het eerst benoemd in 1159,

·         en heeft slechts één Belgische buurgemeente, Kalmthout. Essen is in feite een schiereiland in Nederland, want ten noorden, ten westen en ten oosten grenzen we aan vier Nederlandse buurgemeenten. We zijn dan ook bij uitstek een grensgemeente. 20% van onze inwoners is Nederlander.    

Eén van de Nederlandse buurgemeenten is Roosendaal, met 77000 inwoners niet te onderschatten. En op een honderdtal meter na grenzen we ook aan Bergen op Zoom, wat 66000 inwoners telt. En heeft u al eens van de Militaire Vliegbasis Woensdrecht gehoord? De startbaan ligt op een 100 meter van Essens grondgebied.  

Ook pal op de grens, maar dan op ons eigen grondgebied, ligt het grote spoorwegemplacement, dat uiteraard eveneens terug te brengen is tot de grensfaciliteiten van vroeger. Vandaag is onze economische bedrijvigheid grotendeels geconcentreerd in onze industriezone met de toepasselijke, want wervende naam: de Rijkmaker.

Verder mag ik nog vertellen dat Essen anno 2018 een regionaal scholencentrum is, vele verenigingen telt, de noordelijke flank van de Kalmthoutse Heide op haar grondgebied heeft, en zoals elke grote vakantie ook deze weken en maanden maar liefst 26 jeugdbewegingen met bijna 2000 jongeren te gast heeft.

 

Dames en heren,

De gemeenteraad van Essen van 29 mei 1828 nam de beslissing om een brandspuit aan te kopen. Deze datum, 190 jaar geleden, wordt gezien als het begin van onze Essense brandweer. In 2004 werd het 175 jaar bestaan van onze brandweer dan ook uitgebreid gevierd, met en door de hele gemeente. Deze lange traditie, de banden die doorheen vele decennia en doorheen vele families en gezinnen met de brandweer van Essen gesmeed werden, de band tussen het verenigings- en bedrijfsleven en de brandweer, maakt dat ook vandaag nog de brandweer een heel belangrijke positie inneemt in het gemeenschapsleven in Essen.

Getuigen hiervan zijn o.a. de twee mooie kunstwerken die verwijzen naar de brandweer:

·         in de binnentuin van ons gemeentehuis;

·         en recent, ingehuldigd naar aanleiding van het pensioen van, en als geschenk aan onze brandweercommandant Leo Buermans, hier naast de kazerne. 

 

Beste collega’s, 

Alhoewel het voor zich spreekt dat we vooral vooruit moeten kijken, en we ons dagelijks moeten focussen op hedendaagse en toekomstige veiligheidsrisico’s, is het toch essentieel om de historische roots indachtig te houden.

Al onze posten hebben een eigen geschiedenis, een eigen cultuur; maar minstens één aspect hebben zij gemeen: de brandweer is méér dan een hulpverleningsorganisatie, de brandweer leeft, ademt en heeft een ziel. Of nog anders gezegd: de Brandweerzone is meer dan een verzameling van posten.    

Het inpassen van een organisatie die lokaal sterk verankerd en historisch sterk geworteld is, in een groter geheel van de Brandweerzone, is dan ook geen sinecure. Een nieuwe verankering, in de Brandweerzone, kan alleen maar succesvol zijn wanneer er vertrouwen is, van de post in de zone en van de zone in de post. Bovendien moet er een juist evenwicht gevonden worden tussen de autonomie van de post en de schaalgrootte van een groter geheel.  

Deze schaalvergroting houdt het risico in dat er een grotere afstand ontstaat tussen onze brandweermensen en de beleidsvoerders. Of tussen de mensen op het terrein en de burgemeesters. Het zal een noodzaak zijn om die afstand zo klein mogelijk te houden. Anders zullen we niet genoeg vrijwilligers meer vinden. Zeker niet, wanneer we merken dat de opleiding en trainingsniveau een engagement vraagt dat enorm is. 

 

Geachte collega’s,

Onze Brandweerzone heeft een eigen aard:

·         het is een zone zonder één of twee “centrale” beroepskorpsen;

·         het is grotendeels een korps van vrijwilligers.

Die eigen aard, “ons merk”, is aangepast aan onze ligging en risico’s, en is dus ook onze sterkte. Laten we die sterkte koesteren, en laat ons beleid altijd gericht zijn op die eigenheid.

 

Beste vrienden,

Ik wens iedereen nog een goede receptie, en laat ons toasten op onze brandweer!  

500 Jaar Sint-Sebastiaansgilde 16 juni 2018

Geachte Keizer, Koning, Hoofdman en Gildebroeders en –Zusters,

Geachte dames en heren,

Vandaag, 17 juni 2018, vieren we de 500ste verjaardag van de Essense Sint-Sebastiaansgilde. Een schitterende gebeurtenis, uniek in het verenigingsleven, en waarschijnlijk zal dit feit voor altijd een unicum blijven in de geschiedenis van onze gemeente. Namens het gemeentebestuur wil ik dan ook graag de Gilde van harte proficiat wensen, en hen feliciteren met het mooie feestweekend dat zij inricht.

500 jaar is een bijzondere verjaardag. 500 jaar is immens: dit jaar bestaat de Kiekenhoeve 250 jaar, en is daarmee in leeftijd de helft van de Sint-Sebastiaansgilde. De tijd dat Napoleon over Europa heerste ligt amper 200 jaar achter ons, het einde van de Eerste Wereldoorlog 100 jaar, 1/5de van de Sint-Sebastiaansgilde.   

Een vereniging die 500 jaar bestaat, toont vooral aan dat het enorm veel veerkracht in zich heeft. Veerkracht, de kracht om zich telkens heruit te vinden, om zich aan te passen aan de tijd, aan de noden en opportuniteiten die zich voordoen. Daar waar de Gilde, of Het Gilde, in 1518 diende tot bescherming van have en goed van de Grondheer, dient het vandaag tot ontspanning van haar leden, steunend op de oude tradities, door het bewaren en uitdragen van oude gewoonten, gebruiken en dansen, een stuk levende dorpsgeschiedenis.

1518 was de tijd dat onder impuls van de abdij van Tongerlo volop werd geïnvesteerd in de ontginning van turf door o.a. het graven van moervaarten. Essen kende in 1518 183 woningen, met ca. 915 inwoners. De streek kwam toe aan de Abdij van Tongerlo, maar het was alles behalve een vredige periode. In 1583 en 1588 werd de streek totaal verwoest, alle mensen trokken weg. De Sint-Sebastiaansgilde overleefde oorlogen, verwoestingen en epidemiën.

De Sint-Sebastiaansgilde overleefde evenzo verschillende tijdsgewrichten: van de tijden van de arme thuisarbeid via de industriële revolutie naar de tijd van vandaag waar we via het internet met elkaar communiceren. Het is een open deur intrappen te stellen dat elke periode een enorme impact heeft op het leven van de mensen, van gezinnen, van gemeenschappen. Harde tijden leiden tot de nood aan het hebben van een uitlaatklep, drukke en stresserende tijden leiden tot de nood aan ontspanning. En elke keer weer heeft de Gilde zich hieraan aangepast, en meer nog: heeft deze nood ingevuld. Deze bijzondere prestatie verdient veel respect en dank!

Als burgemeester mag ik dan ook vol overgave zeggen dat ik bijzonder fier ben op de Sint-Sebastiaansgilde.

De Gilde heeft in haar lange geschiedenis een afwisseling gekend van minder actieve periodes, tot periodes waarin bv. door oorlog elke activiteit was stilgevallen, maar ook van meerdere heel actieve tijden. In de jaren ’20 en ’30 van vorige eeuw kende de Sint-Sebastiaansgilde een enorme bloei, met zelfs buitenlandse optredens. In 1927 kreeg de Gilde het predikaat “Koninklijk”. Zo ook kende de Gilde een bloei in de naoorlogse jaren ’50, onder impuls van Hoofdman Gerard Meeusen, die ook aan de wieg stond van de Hoge Gildenraad der Kempen.

Maar ook in onze huidige tijd mogen wij vaststellen dat er binnen de Sint-Sebastiaansgilde een sterke dynamiek aanwezig is. Zo mochten wij meemaken dat in haar vijfhonderdjarige geschiedenis acht jaar geleden een Keizer werd gekroond, en in 2015 was de Gilde de winnaar van het 18de Landjuweel. En natuurlijk mag ik niet verzwijgen dat de jaarlijkse Wisselschaalschieting van de Burgemeester voor mijzelf de jaarlijkse “Gilde hoogdag” is.    

En dat in een tijd dat er heel veel ontspanningsmogelijkheden bestaan, in een tijd waarvan we mogen zeggen dat er ook een zekere tendens is naar individualisering, een tijd waarin de secularisering ver is gevorderd, een tijd waarin materiële zaken soms belangrijker lijken dan het bewaren en koesteren van tradities.

De Sint-Sebastiaangilde is voor onze gemeente een bijzonder waardevolle vereniging.

Door het in stand houden van tradities bewaakt ze in feite de identiteit, of het DNA, van onze gemeente. De plaatselijke geschiedenis zorgt voor een gemeenschappelijk kader, voor gemeenschappelijke roots die herkenbaar zijn en zo ook verbindend werken, de verbondenheid ondersteunen.       

Maar evenzeer zorgt de Sint-Sebastiaansgilde voor een gezonde ontspanning, voor de eigen leden maar dikwijls ook voor buitenstaanders die bewonderend toeschouwer mogen zijn van de gilde activiteiten.

En bovendien is de Sint-Sebastiaansgilde meermaals een bijzonder gewaardeerde ambassadeur van Essen, wanneer zij met haar demonstraties buiten de gemeentegrenzen gaat en elders de naam van onze gemeente hoog houdt.

Tal van redenen dus om fier en dankbaar te zijn. En zo mogen wij mag ik, namens de gehele Essense bevolking, de hoop uitspreken dat ook in de volgende decennia en eeuwen de Gilde even slagkrachtig en veerkrachtig mag blijven, dat wens ik in elk geval alle huidige en toekomstige leden.

Mag ik jullie allemaal nog een mooie feestzondag en feestjaar wensen.

Dank u.

CD&V-Essen Nieuwjaarsreceptie 19 januari 2018

Beste CD&V’ers en beste CD&V-sympathisanten,

Graag wens ik jullie allemaal van harte welkom  hier in het Rozenhof.

Ik wens iedereen een heel mooi, gezond en gelukkig 2018. Het belooft een mooi jaar te worden: Op 15 juli gaan we in Rusland het WK Voetbal winnen, en op 14 oktober de verkiezingen winnen. 2018 wordt absoluut een feestjaar!

Maar ik begin toch met het allerbelangrijkste: ik wens jullie van harte allemaal een goede gezondheid! Het is pas als je dagdagelijks geconfronteerd wordt met een iets mindere gezondheid, dat je je bewust wordt hoe relatief vele andere dingen zijn. En dat je je bewust wordt hoe belangrijk het is om bv. vele goede vrienden en familie te hebben waarop je kan terugvallen. Ik wens iedereen dan ook vele vrienden, mensen met wie je kan optrekken, mensen met wie je kan babbelen. Babbelen over de politiek uiteraard, maar ook over vele andere dingen!

Beste vrienden,

Er wordt wel eens gezegd dat je in de politiek geen vrienden kan hebben…. Bij ons kan dat wel! ikzelf tenminste, voel me elke dag omringd en gesteund door mensen uit onze partij die allemaal in dezelfde richting denken, met wie je kan babbelen, met wie je de laatste dinsdag van de maand na de gemeenteraad gezellig kan afzakken naar de Rex, met wie je gezamenlijke interesses kan delen, met wie je ook van mening kan verschillen.

Vandaar wil ik iedereen uit onze partij bedanken voor het vele en goede werk dat het voorbije jaar is verzet: voor de maandelijkse fractie- en bureau- en bestuursvergaderingen, voor de Maatjes van de CD&V, voor Soep op de Stoep, voor de busritten die we organiseren, voor het opmaak van de nieuwsbrieven, de website, kortom: voor de intensieve werking doorheen heel het jaar. Een grote dankuwel aan al onze mandatarissen en aan onze militanten!   

 

 

Dames en heren,

Zes jaar geleden zijn we met succes naar de verkiezingen gegaan met “Fier op Essen” als slogan. Dat was een heel geslaagde slogan omdat het ook gewoon de realiteit aangeeft. Laat ons gewoon eens een greep doen in onze agenda van 2017:

Ø  op 8 januari was er de plezante Nieuwjaarsreceptie op het Heuvelplein, waarmee we in 2009 zijn begonnen bij het begin van 850 jaar Essen;

Ø  in februari kenden we Carnaval;

Ø  op 1 april opende Meubelfabriek zijn nieuwe kantoren, op 14 april opende Roomijs Keuppens een mooie nieuwe zaak in de Nieuwstraat en op 21 april opende Wilfried Dries een mooi nieuw kantoor;

Ø  Anja was op 2 mei twintig jaar getrouwd met mijzelf ; op 12 mei waren the Scabs in de Rex;

Ø  Op 10 juni trouwden Marita Verpalen en Erik De Crom, en de 23ste juni organiseerden we met CD&V de Maatjesfeesten;

Ø  op 2 juli waren Gerard en Hilda vijftig jaar getrouwd;

Ø  op 13 augustus kwam Peter Sagan naar Essen voor de Binck Bank Tour;

Ø  in september hadden we de 9de de Truckrun georganiseerd door de KVG, de 10de vierden we 50 jaar Cultuurraad en de 30ste organiseerde Unizo de Nacht van de Klant;

Ø  op 7 oktober hadden we het schitterende 50ste Burgemeestersfeest, waarna maar liefst 15.000 euro mocht verdeeld worden over de verenigingen, en de 13de oktober vierden we Eva, het 19000ste Essenaartje;  

Ø  De 20ste november kreeg elke Essense 80plusser zoals elk jaar van de gemeente een doos vol lekkere koekjes, en organiseerde Essentia op 25 november een mooi muziekspektakel in de AVT Hal op de rijkmaker;   

Ø  En in december hadden we de Cyclocross op de 9ste, het Kerstbierfestival de 17de en op 22 december reed het Keldertrapken met een zwembad naar Wachtebeke. En op 12 december stelden we de resultaten voor van de gemeentelijke enquête, waaruit bleek dat maar liefst 91% van de Essenaren met veel plezier in Essen wonen!

Beste vrienden,

Fier op Essen is geen slogan, Fier op Essen is Echt! 

Zo’n gemeente verdient het om goed, correct en eerlijk bestuurd te worden! De voorbije jaren heeft CD&V zich, samen met onze coalitiepartner sp.a., hard ingezet om Essen goed te besturen.      

We zorgden ervoor dat Essen een warme gemeente bleef.

-        De voorbije jaren werden vluchtelingen professioneel en correct opgevangen,

-        waren we Host Town voor de Macedonische delegatie bij de Special Olympics,

-        gingen elk jaar de Dag van het Buitengewone Kind door,

-        kochten we een nieuwe Handicar

-        en bouwden we een  nieuw Lokaal Dienstencentrum. 

We zorgden ervoor dat Essen een economisch slagkrachtige gemeente bleef:

-        we zorgden voor meer parkings in het centrum door de handhaving van de Blauwe Zone,

-        voor de uitbreiding van de Rijkmaker,

-        een nieuw onthaalplein aan het Karrenmuseum,

-        nieuwe ruiter- en menroutes,

-        en mooiere kerstversiering;

We bouwen aan de toekomst door subsidies naar Essen te halen, en in te zetten op het Rangeerstation;

We hielden Essen gezond, groen en duurzaam:

-        door onze landbouwers te steunen,

-        te investeren in begraafplaatsen en onze mooie groendomeinen zoals het Sportpark en het kloosterdomein aan de Rouwmoer,

-        door hondenloopzones  in te richten

-        en het Repair Cafe te steunen, 

-        en de gezondheid werd gesteund door pesticides te bannen en bijkomende bomen te planten;

We koesterden zoals steeds onze verenigingen:

-        we richtten het Evenementenloket in,

-        we kochten een stuk grond aan het heuvelplein zodat aan het Jeugdheem ook in de toekomst grote fuiven kunnen blijven doorgaan,

-        we investeerden in het Sportpark,

-        we geven extra subsidies aan de voetbalverenigingen

-        en aan de KLJ van Hoek om een nieuw lokaal te bouwen,

-        en we zorgen ervoor dat in september de eerste steen gelegd wordt van de nieuwe Essense Turnhal. 

We zorgden voor de veiligheid:

-        door te investeren in brandweer, ambulance en politie.

Jullie weten dat onze brandweer tegenwoordig onderdeel is van de grotere brandweerzone van 21 gemeenten. Welnu, vorig jaar hebben wij ons materieel in de zone moeten inbrengen, dat was een wettelijke verplichting. Dat materiaal werd gewaardeerd, en wist u wat: van die 21 gemeenten waren wij de derde gemeente wat betreft de waarde van ons brandweermateriaal.

Door dat materieel en natuurlijk door het engagement van onze brandweermannen hebben wij in Essen het beste korps uit de streek! 

En we brachten leven in de brouwerij:

-        we zorgden ervoor dat op Hoek een dorpscafé bleef,

-        we investeerden in de Rex en zorgden voor een goede cafébaas daar,

-        we deelden zingzakken uit aan de nieuwjaarszingerkes,

-        en brachten de Kreuners naar Essen, maar ook Vlaanderen Muziekland, en in september gaan we Essen nog eens op de kaart zetten met (N)iemansdland als schitterend spektakel, gemaakt voor en door vele honderden Essenaren.

En hou 10 juni vrij. Het is nog geheim, maar die groep die een comeback maakt, die begint met een “K” en eindigt met “Reuners”, die komt dan terug naar Essen!!

Beste mensen,

In augustus en september hebben 938 Essenaren deelgenomen aan een enquête van de gemeente. Daaruit bleek dat de overgrote meerderheid van de Essenaren de verkeersveiligheid als uitdaging ‘Nummer Eén’ zien. Dat bevestigde onze overtuiging zes jaar geleden om daar volop op in te zetten. Het was goed dat Brigitte daarvoor de handschoen heeft opgenomen, en elke dag weer het beste van zichzelf heeft gegeven: 

-        de Moerkantsebaan is nog altijd een paradepaardje, maar er wordt ook volop gewerkt aan de Dreef, den Berg en Over d’Aa.

-        Het Heuvelplein is verkeersveiliger geworden,

-        met Roosendaal hebben we het fietspad Hollandse Dreef gerealiseerd,

-        we zijn gestart met de fluo actie,

-        er is een verkeerslicht gekomen in de Stationsstraat,

-        en door de bredere fietssuggestiestroken is het er veel veiliger geworden voor de fietsers. 

-        En op verschillende plaatsen in het centrum zijn de zebrapaden veel beter verlicht.

En dat is nog maar een greep uit de vele maatregelen die de voorbije jaren zijn genomen.

Deze legislatuur zal er in Essen voor 20 miljoen euro geïnvesteerd zijn. En dankzij Dirk als eerste schepen en schepen van financiën is dat gebeurd op een slimme manier.  Onze financiën zijn niet 100% in orde, maar 200%!

-        De schulden daalden van € 18,4 miljoen naar € 7,3 miljoen.

-        De jaarlijkse leninglasten daalden van 2,5 miljoen naar 1,5 miljoen, of een jaarlijkse daling van maar liefst € 1 miljoen euro, zo’n 555 euro per Essenaar! 

Voor elke Essenaar is er 1000 euro geïnvesteerd, en de schulden zijn met 555 euro per Essenaar gedaald!

Vroeger, toen we nog naar school gingen, kregen wij allemaal een rapport. En dat kon meevallen of tegenslagen. Dikwijls was dat op een vrijdagvoormiddag, en je mocht naar voren komen om je rapport in ontvangst te nemen van de klastitularis. En als dat dan meeviel, dan kon je naar huis fietsen en kon je triomfantelijk dat rapport laten zien.

Ik heb nu zo ongeveer hetzelfde gevoel. We hebben 1000 euro per Essenaar geïnvesteerd, en de schulden zijn met 50 euro per Essenaar afgenomen.  Met dat rapport fietsen we met veel vertrouwen naar de verkiezingen!       

Dames en heren, beste vrienden,

We zijn er allemaal wel van overtuigd dat we met dit rapport kunnen uitpakken. Maar sommige Essenaren zullen zich misschien afvragen of dat andere partijen dat ook niet zouden kunnen.

Ik heb daar een duidelijk antwoord op: Nee, want wat is het verschil tussen CD&V en andere partijen?   

ü  CD&V is een partij die verbindt, en niet uiteendrijft;  

ü  CD&V is een partij die vertrekt van onderuit en ruimte en kansen geeft aan initiatieven van mensen, verenigingen en bedrijven, en niet alles laat vertrekken van de staat of de overheid;

ü  Voor CD&V is elke mens uniek en het waard om voor te vechten; 

ü  CD&V is een partij die vertrekt van het rentmeesterschap: wij moeten de wereld beter achterlaten als dat we ze hebben gekregen, ook al moeten we daarvoor soms moeilijke knopen doorhakken.

En dat vertaalt zich in ons gemeentelijk beleid:

-        Wij hakken noodzakelijke knopen door, ook al zijn deze niet altijd populair.

o   Ja, we hebben het zwembad moeten sluiten omdat we ervoor kozen om het geld voor een nieuw zwembad te investeren in verkeersveiligheid.

o   En ja, we hebben het Heuvelplein afgesloten voor auto’s, maar misschien hebben we daardoor wel een zwaar verkeersongeluk kunnen vermijden;        

-        Wij brengen mensen samen, we verbinden mensen en ideeën, we verzoenen en zoeken soms naar compromissen, eerder dan een zwart-wit beleid te voeren en populistische tweets te versturen.

o   Als er vluchtelingen in Essen aankomen, dan onthalen wij die professioneel en correct,  we wijzen iedereen op de plichten die men heeft, maar het blijven wel mensen; en ja, voor ons zijn die vluchtelingen ook Essenaren!   

-        Wij koesteren het verenigingsleven.

o   Daarom blijven we investeren in uitleenmaterialen,

o   daarom investeren we in een lokaal voor de KLJ op den Hoek

o   en in een turnhal.

-        En wij zullen altijd de partij zijn die initiatief van onderuit aanmoedigt, die de mensen centraal stelt, en die met gezond verstand niet zozeer kijkt naar waarom iets niet zou mogen, maar met de mensen van Essen zelf kijkt naar oplossingen.

o   En ja, daarom hebben wij een vergunning gegeven voor een innovatieve nieuwe geitenboerderij op den Hoek, wat tegenwoordig ook niet zo evident meer is.   

Beste vrienden,

Ook de volgende jaren zal CD&V het beste van zichzelf geven, omdat we zo Fier zijn op Essen. We zijn fier op Essen, en op de Essenaren. Onder andere op Ludwig, omdat hij aangeduid is als lijsttrekker voor de Provincieraadsverkiezingen. Proficiat Ludwig!

Zelf ben ik blij met het vertrouwen dat jullie mij geven om lijsttrekker te zijn. Jullie kunnen op mij rekenen!

Dank u. 

NIEUWJAARSRECEPTIE PERSONEEL 2018 5 januari 2018

Beste medewerkers, raadsleden, collega’s schepenen,

Met heel veel  genoegen mag ik u hier in onze Rex verwelkomen. Bij een nieuwjaarsreceptie horen wensen. Namens het gemeentebestuur wens ik u het allerbeste voor 2018. Een nieuwe auto, nieuwe veranda, een goed verkiezingsresultaat, vul dat zelf maar in. Maar dat alles is toch heel relatief bij het allerbelangrijkste: een goede gezondheid.    

Naast een goede gezondheid, kunnen we niet zonder andere mensen. Een mens is niet gemaakt om alleen te zijn, eigenlijk zijn wij allemaal kuddedieren. Dikwijls wordt onderschat hoe belangrijk het is om te kunnen terugvallen op andere mensen, op familie, op vrienden en collega’s. Volgens mij heeft dat trouwens een niet te onderschatten effect op de gezondheid, op onze mentale fitheid. Ik las onlangs een artikel over de trends van 2018 en volgende jaren, en ook daar had men het over de noodzaak om vele goede vrienden te hebben, die zelfs in de plaats komen van de klassieke familieverbanden. Men heeft er ook een nieuwe term voor uitgevonden, de samentrekking van “vrienden” en “familie”, nl. “vramilie”.

Ik wens u dan ook heel graag vele en goede vramilie.     

 

Beste mensen,

Ik vergelijk ons lokaal bestuur wel eens met een bakkerij. Jawel, een bakkerij en een gemeentebestuur, die lijken meer op elkaar dan dat je op het eerste zicht zou denken, en geef toe: er zijn slechtere plekken dan een bakkerij om in te werken.   

Om te beginnen werken we grotendeels voor dezelfde klanten: onze 19000 Essenaren, maar ook aan maar liefst 13 scholen, honderden bedrijven en honderden verenigingen, rusthuizen, enzovoort. Essen is geen klein dorpje meer, en er worden schitterende dingen gedaan:

·         creatieve mensen, voormalige chirojongens, zijn kampioenen in innovatieve ideeën en halen zomaar eventjes 43.000 euro op door met een zwembad naar Wachtebeke te rijden,

·         Tal van Essense landbouwbedrijven zijn heel innovatief en op den Hoek worden runderen gefokt die het lekkerste vlees opleveren voor allerlei toprestaurants;

·         er worden transportsystemen gemaakt die ingezet worden in China,

·         het onthaalpaviljoen voor de Europese Groene Hoofdstad, Nijmegen, wordt momenteel in Essen gemaakt.

·         Gympuls gaat in mei het Belgisch Kampioenschap Tumbling organiseren,

·         in september gaan we met (N)iemandsland een eersteklas massaspektakel meemaken,

·         Ickx heeft onlangs een tamelijk grote concurrent overgenomen in West-Vlaanderen, en investeerde onlangs om haar hoofdzetel in Essen te verankeren.

·         de Sint-Sebastiaansgilde bestaat in 2018 maar liefst 500 jaar,

·         enzovoort, enzovoort.            

De dynamiek en de slagkracht die in onze gemeente aanwezig is, is absoluut niet te onderschatten.

Enkele maanden geleden passeerden we de kaap van de 19.000ste inwoner, en ondertussen zijn we met 19078. In 2017 zijn we met maar liefst 302 mensen gegroeid; Het is meer dan 25 jaar geleden dat onze gemeente nog eens zo’n cijfers gehaald heeft. 179 Essenaren zijn ons ontvallen, maar we kregen er 203 babytjes bij, en 721 mensen zijn van Essen naar elders vertrokken, en juist geen duizend, 999, mensen kozen ervoor om in Essen te komen wonen.

Victor heeft Lukas en Pepijn van de troon gestoten als populairste jongensnaam, en bij de meisjes zijn Eleanor, Emma en Luna de populairste namen.    

 

Terug naar de bakkerij.

De bakker van vandaag verkoopt  niet hetzelfde als vroeger. Vroeger had je bij de bakker trouwens maar een paar soorten brood, nu heb je vijf soorten brood, en twee toonbanken met patekes en taartjes en pralines. En vroeger ging je met een brood naar huis om daar met kaas te beleggen, nu willen we een broodje met smos, kipcurry of tonijnsalade.

Zo is het ook bij ons als gemeente: vroeger zorgden wij voor de bevolkingsregisters en het onderhoud van een aantal wegen. Van ruimtelijke ordening, milieu, laat staan van vrije tijd was er geen sprake. Onze klanten eisen meer en meer; meer en meer wordt er naar de gemeente gekeken om oplossingen te geven aan allerlei uitdagingen, zoals het openbaar vervoer, leegstand van winkels, enz. En we moeten daarin mee, net zoals onze bakker is geëvolueerd.  

En dat leidt tot hele mooie resultaten, gaande van de

·         tevredenheid over de Wigo en Muzarto,

·         de bibliotheek,

·         de begeleiding vanuit het OCMW voor zovele mensen die wat steun kunnen gebruiken,

·         het leveren van tafels en stoelen voor evenementen,

·         vele tientallen bouw- en milieuvergunningen,

·         de voorbereiding van grote en ingewikkelde miljoenendossiers voor wegenwerken,

·         het organiseren van de jaarlijkse nieuwjaarsreceptie,

·         het beheersen van de om de haverklap veranderende wetgeving rondom burgerzaken,

·         enzovoort. 

Een bakker is geen eilandje, maar werkt samen met de andere middenstanders, om samen een braderij te organiseren, samen openingsuren af te spreken, enz. Zo is dat ook bij ons het geval: met Igean, met de politie, brandweer, met de VVV, en met zovele organisaties werken we samen. Allemaal collega’s die werken voor dezelfde klanten, de Essenaren!

Nog een vergelijking: zoals een bakker constant kijkt naar welk soort brood goed verkoopt en welk wat minder, moeten ook wij dat doen. Vandaar de enquête.

En wat blijkt: onze Essenaren zijn heel tevreden over de winkel, en het ene taartje is lekkerder dan het andere. Maar ze blijven komen: Meer dan 90% van de Essenaren geeft aan dat ze graag in Essen wonen. Meer dan 90% van de Essenaren is tevreden over de dienstverlening die ze krijgen in het gemeentehuis. 81% stelt dat het gemeentehuis klantvriendelijk personeel heeft. Dat is een topscore waarvoor ik jullie graag wil danken!   

Zelfs onze organisatie lijkt op een bakkerij:

-        Een bakker heeft een winkel en een atelier, wij een front- en een backoffice. En die kunnen niet zonder elkaar, die moeten goed op elkaar afgestemd zijn. Als de winkel open gaat en er ligt nog geen brood in de rekken, dan klopt er iets niet.    

-        Om lekkere taartjes te kunnen verkopen, moet alles in orde zijn. De atelier moet proper zijn, de facturen van de bloemmolens moeten betaald zijn, de oven moet juist zijn afgesteld, enzovoort. Bij ons is dat ook zo: elk tandwieltje moet goed zitten. Als bij de bakker één soort brood niet te eten is, dan mag al het andere nog zo lekker zijn, de mensen gaan dan liever naar een andere bakker!

-        En ook wij zoeken naar de beste interne organisatie om het beste product te kunnen leveren. Ik verwijs hierbij graag naar de inkanteling van het ocmw. We maken van de inkanteling geen verplicht nummertje, nee, we gaan voor verbetering. Hoe kunnen we van 1 + 1 meer dan 2 maken! 

-        Bij de taart moet de biscuit goed zijn, maar het oog wil ook wat. Het imago is dus belangrijk, en daar werken we allemaal aan. Vandaar dat het zo belangrijk is dat onze camions en camionetten zo proper mogelijk in de straten rond rijden, zonder te veel blutsen, en vandaar dat het zo belangrijk is dat we in onze brieven die we sturen, een correct taalgebruik hanteren, daarom dat ik soms tot het vervelende toe brieven terugstuur om deze te verbeteren vooraleer we ze wegsturen.

-        En klanten zijn niet snel tevreden: ze willen weten wat ze eten, wat ze krijgen voor wat ze betalen. Dat is bij ons ook meer en meer het geval: als gemeente moeten we ons verantwoorden, uitleggen, zeggen waarom we iets doen en hoeveel dat kost, enz.

-        En dan is er toch een verschil: uiteindelijk is de bakker een zelfstandige, die met zijn eigen geld werkt. Onze klanten zijn tegelijk onze aandeelhouders! Wij werken met het geld van onze klanten! Feitelijk kunnen we ons dus het best vergelijken met een coöperatieve bakkerij, zoals er vroeger heel wat geweest zijn. 

 

Beste collega’s,

Ik ben er zeker van dat we ook in 2018 lekkere taarten blijven bakken! Laten we ook in 2018 een goed geoliede machine zijn, waar heel veel uitkomt, wat gesmaakt mag worden door de Essenaren.  Voor hen doen we het, en als zij tevreden zijn, dan zijn wij allemaal tesamen tevreden.    

Nog een heel smakelijk 2018, en maak er een mooi feest van!

150 JAAR MARIABERG 19 november 2017

Dames en heren aanwezigen,

Met veel plezier sta ik hier om een woordje tot u te spreken, om samen met u hulde te brengen aan een monument in het Essense onderwijs, 150 jaar Mariaberg. Met veel plezier,

·         omdat we niet elke maand of elk jaar een 150jarige te vieren hebben;

·         Maar evenzeer met veel plezier, omdat ik zelf, persoonlijk, heel graag te maken heb met het lokale onderwijs;

·         en als burgemeester omdat ik besef dat de onderwijssector bijzonder veel positiefs bijdraagt aan onze Essense samenleving.  

Een school is meer dan een complex van gebouwen, is meer dan instellingsnummer, het is integendeel een verhaal van mensen, het heeft een ziel en een identiteit. Het is een verhaal van, in het geval van Mariaberg, vele honderden mensen: leerkrachten en andere medewerkers, directie, bestuursleden, ouders, de lokale omgeving en uiteraard de leerlingen. Met andere woorden: als Mariaberg een dikke proficiat verdient, dan is dat natuurlijk in de eerste plaats gericht aan die vele mensen, aan jullie allemaal.

Het is een verhaal met een ziel en met een historie. Je wordt maar 150 jaar omdat je voordien ook 149 bent geworden, en 150, en 100 jaar bent geworden… Maria Gommeren gaat seffens de historische context schetsen, maar ik geef graag mee dat ik enorm veel respect heb voor diegenen  die vroeger als echte ondernemers, uiteraard in een geheel andere context dan vandaag, het grotendeels braakliggende terrein van het onderwijs onder handen hebben genomen, en hun school hebben opgericht en doen groeien. Ik denk dan aan de toenmalige pastoor Hermans, aan de Zusters Franciscanessen van Roosendaal en aan de Zusters van Berlaar. Ik herinner graag aan de tijd waarin Zuster Juliana naar Brussel trok, ik dacht naar het kabinet van minister Daniël Coens, om daar te gaan pleiten om in de school te investeren.

Stuk voor stuk pioniers, visionairs en dynamische mensen. Zonder hen, zouden we hier vandaag niet staan! 

 

 

 

Dames en heren,

Zonder jullie en zonder hen, zou Mariaberg vandaag niet één van de sterke actoren zijn in het Essense onderwijslandschap. Mariaberg zorgt er mee voor dat Essen anno 2017 een mooi regionaal centrum is voor onderwijs.

Mensen zijn zich soms onvoldoende bewust van de troeven die dat met zich meebrengt. Een school zorgt voor investeringen, voor jobs, helpen mee nieuwe mensen te integreren en uiteraard zorgen voor een onderwijsaanbod dichtbij huis.

·         We mogen inderdaad de school als economische motor allerminst onderschatten. Elk jaar wordt er in de scholen geïnvesteerd, gaande van gebouwen tot glasvezelkabels, software en andere technologische toepassingen.

·         De onderwijssector zorgt rechtstreeks voor vele honderden jobs, en genereert dus enorm veel gezinsinkomens.

·         Een school is bovendien een integrator: dankzij het schoolleven, van de schoolpoort tot bij opendeurdagen, ontstaan er vriendschappen, leren nieuwe inwoners andere mensen kennen, worden er wetenswaardigheden uitgewisseld en opinies bepaald.

·         Maar uiteraard is het een troef om een onderwijscentrum te zijn, omdat op die manier vele jonge Essenaren dichtbij huis naar school kunnen. 

Om deze troeven nog voor lange tijd in stand te houden, probeert ons gemeentebestuur een onderwijsvriendelijk beleid te voeren: de verkeersveiligheid is daarin uiteraard van enorm belang, de veiligheid in het algemeen, maar eveneens zoeken we synergieën op voor onderwijs en het verenigingsleven. Ik verwijs in dit verband naar de op stapel staande oprichting van een nieuwe gezamenlijke turnhal.

 

Dames en heren,

Mariaberg kan inmiddels terugkijken op 150 jaar geschiedenis. Een gelegenheid om eens achteruit te kijken, en dat is goed. Uit de geschiedenis kan men leren; sommige bewegingen en tendensen komen steeds terug.

We leren eruit dat het onderwijs steeds in verandering is geweest, mee bewoog op de golven van de samenleving. Soms waren die golven heel vlak, soms verkeerde de school in stormachtig weer, zoals tijdens de beide wereldoorlogen, vooral de Tweede Wereldoorlog. Mariaberg werd uiteraard beïnvloed door het Tweede Vaticaans Concilie, door de secularisering en interne democratisering, door interne herstructurering en fusiebewegingen.

En zo zal dat ook in de toekomst zijn, en zelfs in een steeds sneller ritme. Zoals elke organisatie, moet deze meer en meer adaptief zijn, in staat zijn om zich snel aan te passen en in te spelen op nieuwe tendensen.

·         Enkele jaren terug sprak men over de “brede schoolgedachte”. Vandaag mag dat geen “gedachte” meer zijn, maar moet deze in de praktijk toegepast worden. De school als “instrument”, als “cluster” waar ook niet-leerlingen, waar ook andere mensen gebruik van maken. De school als plek die niet enkel bevolkt wordt van half negen tot vier, maar van acht uur ’s morgens tot halfelf ’s avonds. Dat vraagt organisatorisch talent en samenhorigheid.    

·         Een tweede uitdaging is het steeds groeiende belang van technologie, die steeds sneller veroudert en dus steeds sneller moet vernieuwd worden. Waar een klassiek schoolbord met krijtjes vroeger bijna decennia lang meeging, zijn de technologische toepassingen van een smartbord vandaag de dag heel leuk, maar de investeringen navenant en de houdbaarheid nog meer.

·         Een derde uitdaging zie ik in de doelstelling van het onderwijs: vormen wij jongeren opdat ze zich later zelf verder zelfstandig en positief kunnen ontplooien, of leveren wij producten af die bruikbaar zijn en direct inzetbaar zijn voor het bedrijfsleven. Waarschijnlijk moeten wij beide doelstellingen in het oog houden, en is het niet of het een of het andere. Aansluiting geven aan het bedrijfsleven is zeker een must, noden, en vooral toekomstige noden in het oog houden opdat onze jongeren gemakkelijk een job vinden, is een uitdaging die vandaag meer dan vroeger bij de school zelf weggelegd is. Geen gemakkelijke uitdaging, want anno 2017 kennen wij amper de jobs van 2027.     

Vanuit mijn kennis kan ik beamen dat Mariaberg deze uitdagingen alvast mooi heeft vastgepakt, en dat Mariaberg een sterke organisatie is die de toekomst aankan.

Proficiat met jullie 150 jaar bestaan, en dank voor het vele goede werk dat jullie gedaan hebben en ook de volgende jaren zullen doen.      

Wapenstilstand 2017

Negenennegentig jaar geleden kwam er een einde aan de Eerste Wereldoorlog. Er kwam een einde aan de gruwelen van de loopgraven, waar soldaten als kanonnenvoer het slagveld in gejaagd werden zonder dat ze een kans op overleven hadden, of waar ze van miserie en infecties een pijnlijke dood stierven. Anderen stierven aan de gevolgen van een aanval door mosterdgas, of werden gefusilleerd wegens desertie, maar eigenlijk omdat ze, wat we nu zouden noemen, een post traumatisch stress syndroom hadden.     

 

Buiten de periode 1940-1944, zal 11 november elk jaar in herinnering gebracht zijn. We spreken dus van een traditie.

 

Het was, is en blijft van ontzettend belang om deze traditie in ere te houden, om het einde van de Eerste Wereldoorlog te blijven herdenken. Uit respect voor de gesneuvelden, van welke oorlog dan ook, en uit dank voor al diegenen die gevochten hebben omwille van onze vrijheid. Maar nog meer dan dat, is het belangrijk om de Groote Oorlog te herdenken, omwille van het waarschuwende karakter, om ervoor te zorgen dat mensen, en zeker beleidsmakers, steeds voor ogen houden hoe verwoestend de gevolgen van een oorlog zijn

 

Maar goed, we leven in 2017, in het welvarende België, de dienstplicht is al meer dan twintig jaar geleden afgeschaft, Europa is de voorbije zeventig jaar geëvolueerd naar een ruimte met open grenzen…

 

Oorlog in Essen, dat is toch wel erg ver weg…?

 

En toch… Zou het kunnen dat 2017 enigszins gelijkt op 1913?

 

1/De Eerste Wereldoorlog begon in 1914 eigenlijk heel “stoemelings”: een paar geweerschoten in het verre Sarajevo, en de dobbelstenen begonnen te vallen, bijna onbewust, de diplomatie bleef enigszins in gebreke, en de steentjes bleven vallen, en vallen, en vallen…  

 

Vertaal de “moordaanslag” in “terroristische actie”, “Sarajevo” in “Damascus”, …

 

2/De jaren voorafgaand aan 1914 waren de jaren van de Belle Epoque, scharnierjaren op allerlei vlak, met ontdekking van fabelachtige nieuwe dingen. Voor het eerst was de mens in staat om te vliegen, zoiets als elektriciteit en de telefoon werden uitgevonden, olie en benzine waren nieuwe brandstoffen, en de levensduur verlengde aanzienlijk.

 

Vertaal dit naar 2017, met het internet of things, vorderingen op het vlak van artificiële intelligentie, voorbereidingen om naar Mars te vliegen, en nieuwe, liefst hernieuwbare, energiebronnen.  

 

3/Aan de vooravond van de Eerste Wereldoorlog kenden we verschuivingen in de machtsverhoudingen tussen landen: jonge en opkomende landen, met een sterke industrie, zoals het nog altijd jonge Duitse Keizerrijk, versus de eeuwenoude en gevestigde machten, met daarbij afbrokkelende staten zoals het Duits-Hongaarse Keizerrijk, een amalgaam van volkeren en talen.

 

Zouden we dit mogen vergelijken met de situatie van de Verenigde Staten vandaag, dat zijn status van enige supermacht toch stilaan kwijt geraakt, waar de bevolking hoogst ontevreden is, of het Westen in het algemeen, dat zijn hegemonie kwijt is en zich laat voorbijhollen door nieuwe jonge supermachten zoals China?      

 

4/“Een ijdeltuit, legt vaak ronkende verklaringen af zonder nadenken”. Sommigen onder ons zullen denken dat ik citeer uit een artikel over de huidige Amerikaanse president. Fout! Pater Louis Vercammen schreef dit in de Spycker in 2014, over de toenmalige Duitse Keizer Wilhelm II. 

 

 

Geachte aanwezigen,

 

“De geschiedenis herhaalt zich”, is een uitspraak die nogal eens valt. Daarin zit volgens mij zeker heel wat waarheid. De geschiedenis herhaalt zich uiteraard niet letterlijk, maar achterliggende situaties, bewegingen en tendensen zijn dikwijls wel herkenbaar. Geschiedkundigen gebruiken deze als knipperlichten voor vandaag.

 

Ik ben zelf steeds optimistisch van nature, voor mij is het glas liever half vol dan half leeg, maar voor mij mogen de knipperlichten gerust opgezet worden. En los van voorgaande vergelijkingen met de situatie in het begin van vorige eeuw, voelen sommige andere hedendaagse tendensen niet goed aan:  

 

·        waar Europa tot voor kort een model was om landen met elkaar te verbinden, is Groot-Brittanië bezig om zich uit de EU terug te trekken;  

 

·        nationalistische tendensen en krampachtige reacties daarop zijn weer aan de orde van de dag, kijk maar naar Catalonië;

 

·        mensen verliezen hun vertrouwen in de politiek en ook andere maatschappelijke instituten, zoals het Gerecht en zoiets als de Showbizz, staan onder geweldige druk.

 

Bovendien ben ik verontrust over twee tendensen waar we zelf dagdagelijks mee te maken hebben: 

 

1/Vorige jongere generaties hadden perspectief op een meer comfortabel leven dan de vorige generaties dat hadden. Dat was goed voor de jongeren, en het maakte de ouders ook gelukkig. Vandaag is dat niet meer het geval. Jongeren zullen langer moeten werken dan wij, zullen een kleiner huis hebben, waarschijnlijk minder koopkracht hebben, en dat in een wereld die  niet meer alleen wordt beheerst door onze westerse maatschappijvisie. Met andere woorden: er is geen groeiperspectief meer zoals dat wel het geval was in de tweede helft van vorige eeuw. Velen zullen zich daarin kunnen schikken, maar zal dat algemeen maatschappelijk niet leiden tot onrust en onzekerheid, tot een verlies aan vertrouwen en tot een algemeen onbehagen?

 

2/Een tweede tendens is de volgende: 

 

Terwijl de samenleving meer en meer complex wordt, verpakken vele mensen deze in een simpele zwart-witverhoudingen. Er is geen tijd meer voor een enerzijds-anderzijdsverhaal. Sociale media dragen daartoe bij, daar worden discussies gevoerd in maximum 120 lettertekens… Dit alles leidt tot populisme en polarisering. Gematigdheid en verbondenheid komen in de verdrukking.  

 

 

Geachte aanwezigen,

 

Tijd om tegengas te geven, ook bij ons in Essen. We mogen natuurlijk ook niet fatalistisch zijn, maar integendeel moeten we een beweging op gang brengen van vertrouwen, anti-populisme en verbondenheid. Een gelegenheid als deze is daarvoor heel geschikt.

 

Maar daar mag het niet bij blijven.

 

Om knipperlichten te detecteren, en om de complexiteit van de samenleving te duiden, is het vak geschiedenis zo ontzettend belangrijk. Het onderwijs moet daarin investeren.   

 

Om verbondenheid te stimuleren is een bloeiend verenigingsleven ontzettend belangrijk. Laten we dat dan ook sterk ondersteunen.

 

Om een vertrouwensband te stimuleren tussen de bevolking en de politiek, moet de politiek onkreukbaar zijn en tegelijk dichtbij de bevolking staan. Wij moeten het populisme overstijgen, de lange termijn in het oog houden, en tegelijk verantwoording afleggen, uitleggen en communiceren.   

 

Zodoende kunnen we de knipperlichten achter ons laten, en in de plaats daarvan de lichten terug op groen zetten, en het glas terug half vol zien in plaats van half leeg.

 

Ik dank u.

 

HERDENKING BEVRIJDING TWEEDE WERELDOORLOG 22 oktober 2017

Geachte dames en heren aanwezigen,

 

Op 22 oktober 1944, exact 73 jaar geleden, was Essen in extase: enerzijds beleefden de mensen de vreugde van de Bevrijding, anderzijds was er veel verdriet over het enorme leed dat daaraan voorafging. Men wist het toen nog niet, maar maanden nadien zou Essen de terreur ondergaan van vliegende bommen, met nog eens tientallen doden tot gevolg.

 

Wat een periode! Dagen ervoor waren de dorpen onophoudelijk beschoten door artillerievuur en machinegeweren, gevechtsvliegtuigen voerden aanvallen uit. Mensen schuilden in kelders, de Essenaren waren bang. Essen lag in puin, mensen waren dood, gewond, familieleden waren nog niet teruggekeerd van verplichte tewerkstelling in Duitsland, huizen waren kapot, wegen en alle infrastructuur waren opgebroken en verwoest.

 

Vandaag gedenken we deze zware periode.

 

En morgen, op 23 oktober, zijn we weer met allerlei andere dingen aan de slag: we maken de boterhammen klaar om naar school te vertrekken, of naar het werk, we moeten nog gaan winkelen voor de volgende dagen, en op de Wildert vieren ze zelfs kermis.

Bestuurders en gemeentelijke ambtenaren zijn bezig met de verdere voorbereidingen van de wegenwerken hier op Horendonk, met het Lokaal Dienstencentrum, met camerabewaking tegen fietsdiefstallen, met investeringen voor de brandweer, met het tegengaan van drugsgebruik, enz. Die bevrijding lijkt dan ver weg… 1 dag op de 365 denken we aan het Oorlogsleed van vroeger; maak er met 11 november erbij twee van. 2 dagen op de 365, en 363 andere dagen… doen we of alles normaal is.

 

We doen of het normaal is dat wij:

-in alle vrijheid naar school kunnen gaan,

-of het normaal is dat wij in alle vrijheid een krant kunnen lezen,

-of het normaal is dat wij in alle vrijheid een uitstapje kunnen maken naar een pretpark,

-of het normaal is dat er met woord en tegenwoord wordt gediscussieerd in de gemeenteraad.

 

Welnu, dat is niet zomaar normaal!

 

Honderden, duizenden jonge mannen die familie, een vriendin, vrouw, kinderen hadden, die woonden in hun dorpen in Canada of Groot-Brittanië, die kwamen hier in onze dorpen hier in het noorden van België vechten om onze ouders en grootouders te bevrijden. Zij kwamen vechten hier op onbekend terrein; elke vierkante meter hield gevaar in, van mijnen of van sluipschutters. Hier in Essen zijn vele jonge mannen gedood, vroege twintigers, dertigers en veertigers, in de fleur van hun leven; jonge mannen verloren ledematen, jonge mannen leden ontzaglijke pijn, jonge mannen waren doodsbang, ….

 

… en dat om terug vrijheid te geven aan de Essenaren.

 

* * *

 

Ik geef u graag enkele van mijn lievelingscitaten mee: “Geschiedenis is niet wat er gebeurd is; geschiedenis is wat de mensen zich herinneren”. En de andere luidt:

 “Wie het verleden niet kent, zal geen greep krijgen op de toekomst”.

 

Het is dus enorm belangrijk dat wij ons blijven herinneren welke de prijs is geweest van onze vrijheid. Laat ons onze vrijheid dan ook koesteren. Laat ons niet in de val trappen dat deze vrijheid definitief verworven is.

 

Zeker vandaag, anno 2017, wordt onze vrijheid langs vele kanten bedreigd. België is geen vredig plekje meer, ver weg van oorlogsgeweld in die zo grote boze wereld. De wereld is kleiner geworden, de oorlog is dichterbij gekomen. Internet, globale economie, klimaatverandering, zijn voorbeelden van hoe elk land en iedereen met elkaar te maken heeft, hoe men aan elkaar geketend is. Wij kunnen niet zeggen: “we hebben er niets mee te maken”. 

 

Na de Arabische Lente kwam de winter van de Terreur, ook in België. Welke weg kiest Noord Korea? Waar zitten er allemaal massa vernietigingswapens?

 

Maar ook dichterbij, wordt onze vrijheid, sluipend, bedreigd.

-mensen worden meer en meer tegen elkaar opgezet;

-vorige week zagen we een prachtig programma over Nafi Thiam. Een gevoel van fierheid komt over ons, maar de dag erna voelen we opnieuw een latent gevoel van racisme over ons als het over een overval gaat gepleegd door iemand met een bruine huidskleur…

-op sociale media worden dagelijks pesttirades gehouden, openlijk en zonder schroom…  

 

Een manifestatie als deze moet dan ook een vlam zijn om ons bewustzijn wakker te houden, ons bewustzijn dat de vrijheid welvaart brengt, dat vrijheid een prijs heeft en dus ook dat de vrijheid elke dag weer moet verdedigd worden. Door ons allemaal!

 

Laten we ook morgen, en overmorgen, en volgende week, daar aan denken! 

 

Ik dank u.

LOKAAL DIENSTENCENTRUM OPENING 13 oktober 2017

Geachte dames en heren, aanwezigen,

 

Ik ben heel blij, en fier, dat we vandaag de opening mogen meemaken van dit prachtige nieuwe Lokaal Dienstencentrum. Een nieuwe mijlpaal voor het Essense welzijns- en seniorenbeleid. In het Essense welzijnslandschap heeft “vrijdag de 13de” geen negatieve ondertoon, maar is het integendeel een geluksbrenger!

 

Dit nieuwe gebouw is er niet op evidente wijze gekomen.

  

Toen een heel aantal jaren geleden de vraag werd gesteld om in Essen een Lokaal Dienstencentrum op te richten, werd dit door menig beleidsvoerder, ook door mijzelf, niet onthaald met handgeklap… Is daar wel nood aan? Is dat niet iets dat bedoeld is voor de stad? Gaat dat niet concurreren met ons eigen verenigingsleven? Of met de plaatselijke horeca? Vragen alom, echter: beleid voeren is ook vooruitzien! De koppigheid werd ingeslikt, nota’s werden rationeel beoordeeld, de politieke beslissing werd genomen om een LDC op te richten, een budget werd vrijgemaakt, en de beslissing werd uitgevoerd.

 

De werking kwam op gang, en dankzij een betrokken OCMW en vele knappe vrijwilligers werd het LDC een blijver. En ja, vandaag anno 2017 kan ik me onze gemeente niet voorstellen als een gemeente zonder het LDC.

 

Verschillende redenen dragen ertoe bij dat Essen niet zonder het LDC kan:  

 

1.-Het bijeenkomen zit in de genen van Essen. Essen is gelukkig nog een heel sociale gemeente. Doelbewust zetten we als bestuur heel hard in om daarvan ons merk te maken, “Kom Bijeen in Essen”. Doelbewust, omdat dat naar buiten uit een warm merk meegeeft. Maar evenzeer doelbewust, omdat bijeenkomen verzuring en eenzaamheid tegengaat. En bovendien is bijeenkomen heel toekomstgericht, omdat de samenleving meer en meer individualistisch wordt en zodoende meer “tegengas” moet gegeven worden om warmte binnen te laten. En laat nu een LDC bij uitstek een initiatief zijn waar mensen bijeenkomen, elkaar ontmoeten en waar verzuring wordt tegengegaan. Dat is het initiële doel geweest van de Vlaamse beleidsvoerders die een LDC mogelijk hebben gemaakt. Het LDC is als het ware het Essense “Kobie-Centrum”.

 

2.-een tweede reden van het succes is de steeds groter wordende groep van de “medioren”. Steeds meer mensen blijven langer gezond, en dus ook langer actief. Daarom niet arbeidsactief, maar zij bruisen van zin om initiatief te nemen, om vorming te organiseren of te volgen, om te gaan fietsen, om nieuwe dingen te leren en iets terug te geven aan de samenleving.  Dat is uiteraard een schitterende evolutie, die ook maatschappelijk en economisch van enorm belang is. Alleen al de informele kinderopvang door oma’s en opa’s, maar ook de recreatieve sector en de horeca, haalt miljoenen euro’s uit deze doelgroep. Een Lokaal Dienstencentrum speelt op deze evolutie in, door onze medioren de kans te geven om laagdrempelig samen nieuwe dingen te ontdekken, of gewoon met elkaar om te gaan. 

 

3.-een derde reden zie ik in een veranderende tijdsgeest, op velerlei vlak. Mensen willen zich nog steeds engageren, maar minder voor een langdurige periode en minder in een vast kader. Het klassieke verenigingsleven staat op dat punt wat onder druk. Complementair daaraan ontstaan initiatieven met een vastere basis, waar mensen meer vrijblijvend hun ding kunnen doen. Het LDC speelt daarop in.   

 

4.-en last but not least de vierde reden: dankzij de leden van de OCMW-raad, de voorzitter van het OCMW, de OCMW-medewerkers en zeker de vele vrijwilligers, is dit verhaal een succes geworden. Hun betrokkenheid, hun geloof en hun dagelijks werk om van het LDC een succes te maken, heeft geleid tot wat we nu mogen inhuldigen. Graag wil ik hen allen daarom proficiat wensen en hen van harte bedanken! 

 

* * *

 

Waarschijnlijk zijn er nog redenen, maar het effect is duidelijk: Het Lokaal Dienstencentrum heeft voor langere tijd in Essen zijn plaats verdiend. Vertrouwen werd gewonnen, en bij het begin van de huidige legislatuur werd de beslissing genomen om te investeren in een nieuw gebouw. Een nieuw gebouw dat de huidige werking nog beter tot dienst kan zijn. Want dat is uiteraard het belangrijkste: niet zozeer de stenen zijn belangrijk, of het houtskelet, maar wel de invulling van het gebouw, de werking van het LDC.

 

Ik heb tot nu toe getuige mogen zijn van hele mooie activiteiten. Persoonlijk heb ik een boontje voor het bijeenbrengen van verschillende generaties: de biljartcursus voor tieners gegeven door iets ouderen, of de cursus omgaan met een tablet gegeven door iets jongeren. Volgens mij is het de moeite waard om te bekijken hoe we daar nog meer op kunnen inzetten.

 

En uiteraard zullen er nog uitdagingen zijn, waar we hard aan moeten werken:

 

-Wat zijn de verwachtingen van de huidige 40’ers en 50’ers, de toekomstige gebruikers van het LDC?

-Mensen zullen langer gaan werken, en zullen dus later op de “vrijetijdsmarkt” komen.

-de complementariteit met het verenigingsleven moet steeds in het oog gehouden worden.

-gaan allochtonen hun weg vinden naar het LDC, of hoe kunnen wij hen het best bereiken? 

-enz.

 

Uitdagingen genoeg om boeiend aan te werken.

 

Graag wil ik nog even terugkomen op de toespraak van Jules Van der Flaas. Inderdaad, een andere belangrijke reden om voluit te gaan voor een grote investering in het LDC, is het feit dat het LDC geen eiland is, maar integendeel deel uitmaakt van een groter en heel toekomstgericht concept van de Woonzorgzone. Stap per stap wordt gewerkt aan een buurt waar welzijn, gezondheid, wonen en openbaar domein in synergie samenkomen. Mensen met een gezondheidsvraag, mensen met een beperking, medioren en senioren, de hele buurt zal daarop afgestemd worden. De volgende maanden en jaren zullen steeds meer puzzelstukjes vallen, zodoende dat binnen een vijf tot tien jaar dit nieuwe gebouw onderdeel zal zijn van een volwaardige Woonzorgzone waar mensen zullen wonen, werken en recreatief zullen bezig zijn.  

 

Het LDC staat niet op zichzelf, maar is en wordt onderdeel van het schitterend groter geheel, waar vele andere gemeenten jaloers op gaan zijn.

 

Ik ben er zeker van dat deze investering, van ruim meer dan één miljoen euro, een echt maatschappelijk rendabele investering is. We vieren vandaag de opening van iets dat een verrijking is voor onze Essense samenleving.

 

De Spycker 2017 Burgemeester Karel Van Beeck (1) Beschouwing Paasmaandag 17 april 2017

Graag wil ik de auteur van dit artikel, Rudi Smout, van harte feliciteren met dit artikel, waar trouwens volgend jaar nog een vervolg op zal komen. Het is immers een artikel dat de essentie in zich heeft van Heemkunde: het tracht een licht te werpen op iets wat duister is in de lokale geschiedenis. Dat mag in dit geval ook heel letterlijk genomen worden: indien sommigen hier aanwezig reeds aan het zoeken waren naar zijn schilderij, die komen van een kale reis thuis. Van burgemeester Van Beeck is zelfs niet bekend hoe hij er uitzag, noch wat zijn gebruikelijke voornaam was.

 

Nochtans was Van Beeck niet zomaar een soort “tussenpaus”: als plaatselijke notaris werd hij burgemeester juist na de onafhankelijkheid van België. Dat ambt bekleedde hij maar liefst 35 jaar. Bovendien was hij gedurende meerdere legislaturen ook provincieraadslid. En dat allemaal in een heel boeiende periode. Het mooie aan dit artikel van Rudi Smout is daarbij dat het een schitterend tijdsbeeld geeft van het Essen in de periode post 1830, met o.a.:   

-        onafhankelijkheid en de slag van Essen;

-        aanleg van de spoorweg en het begin van de wijk Statie;

-        de oprichting van de parochie Hoek.

 

Dit artikel laat ook zien welke evolutie er is geweest in het bestuur van de gemeente. Bij het lezen van dit artikel zal de lezer meerdere keren uitgedaagd worden om een bruggetje te slaan tussen de politiek vroeger en nu, of tussen het burgemeestersambt vroeger en nu. Ik som enkele verschillen op:

 

·         zoals gezegd, weten we niet hoe burgemeester Van Beeck er uit gezien heeft; dit in tegenstelling tot politici en burgemeesters van vandaag, die natuurlijk niets liever hebben dan dat er foto’s van hen worden genomen en gepubliceerd… ;

 

·         burgemeester Van Beeck werd rechtstreeks verkozen met 80 stemmen op een totaal van 88 uitgebrachte stemmen. Weliswaar op een bevolkingsaantal van 2040 inwoners.  

 

·         Wij mij, in de rand hiervan, intrigeert is de vraag of burgemeester Van Beeck dan “met een overweldigende meerderheid” gekozen is, of niet?

 

·         Nog een vraag die ik me stel, en misschien kan er ooit nog eens een artikel in de Spycker gepleegd worden daarover, mocht dat nog niet gebeurd zijn, is hoe een verkiezingscampagne er toen, of doorheen de tijden, moet uitgezien hebben? Zou Van Beeck op bezoek zijn geweest bij al die andere rijke notabelen van Essen, om daar samen in de zetel bij een glas cognac een sigaar te roken…?   

 

·         waar gisteren en vandaag nog wel eens de band tussen Essen en Kalmthout wordt aangehaald, waarbij steeds het antwoord in het midden gelaten wordt op de vraag welke gemeente de macht heeft en welke de pracht, konden we in 1830 eerder spreken van een band tussen Essen en Wuustwezel. Karel was burgemeester in Essen, zijn broer en vele voorvaderen gemeentesecretaris in Wuustwezel, en vader Van Beeck was er ontvanger, en trouwens vanaf 1820 ook ontvanger van Essen.  

1

Het artikel laat ons ook zien dat sommige fenomenen van alle tijden zijn:

 

·         niet alles gaat altijd even snel, zelfs in een periode dat er nog geen sprake was van de Wet op de Overheidsopdrachten. Tussen ideevorming voor het oprichten van een oorlogsmonument en realisatie ervan, was er een periode nodig van tien jaar en ontelbare vergaderingen en disputen;

 

·         ook vandaag kennen wij in de gemeenteraad wel eens lange discussies over nieuwe voorzieningen en de locaties ervan. Dat gaat dan eerder over een sporthal of een zwembad. In de periode van Van Beeck gingen die discussie eerder over de locatie van een  nieuwe kerk. Trouwens, voor één keer moet ik toegeven dat burgemeester beter naar de pastoor had geluisterd. Dan hadden we vandaag een Heuvelplein gehad dat de allure zou hebben van een Grote Markt.

 

·         en last but not least: ook in 1830 hoefde men niet van Essen zelf te zijn om burgemeester van Essen te kunnen worden: waar dat tien jaar geleden iemand werd van Kalmthout, was dat in 1830 iemand van Wuustwezel.

 

Beste Dirk, beste redactieraad, nog eens proficiat met het mooie artikel en ik kijk met grote verwachting uit naar het vervolgartikel in 2018.    

Opening “De Vlotter” Paasmaandag 17 april 2017

Geachte dames en heren,

 

Ik ben heel blij dat ik hier samen met jullie de opening mag meemaken van “de Vlotter”. Qua belang voor Essen, mag een centrum voor dagopvang voor mensen met een handicap, hier midden in het centrum van onze gemeente en in het centrum van de Welzijnszone, absoluut niet onderschat worden. 

 

Voor de leef- en woonkwaliteit van een gemeente is het immers belangrijk dat er voldoende diverse basisvoorzieningen aanwezig zijn. Dat gaat dan van

·         Winkels;

·         Horeca;

·         tot een performant openbaar vervoernetwerk,

·         en ja zelfs bankautomaten.

Maar ook doelgroepgericht bestaan er diverse basisvoorzieningen die we als gemeente graag in huis hebben:

·         kinderopvang en scholen voor kinderen,

·         thuiszorgdiensten en seniorenvoorzieningen voor onze senioren.

·         En voor onze groep gehandicapten kijken we naar specifieke initiatieven, gaande van de G-sportinitiatieven, werkvoorzieningen en opvang.

 

De Vlotter is dus een belangrijke aanwinst in onze gemeente. Bovendien is het ook toekomstgericht een goede zet van de vzw Spectrum: inclusie en buiten de muren treden zijn  essentiële kenmerken van het moderne en toekomstgerichte zorglandschap. Mensen met een beperking kunnen en  moeten, waar mogelijk, actief zijn in het normale leven en werken in een gemeente, samen met andere mensen. Ik wilde zeggen: “samen met mensen zonder beperking”, maar bestaan die eigenlijk wel?

 

Het mag duidelijk zijn dat deze werkwijze ook volledig past in de visie van onze gemeente: mensen met een beperking maken onvoorwaardelijk voor 100% deel uit van onze Essense samenleving.     

 

Als gemeente zetten we al een aantal jaren sterk in op de uitbouw van een Woonzorgzone, of misschien beter gezegd: Welzijnszone, hier in het centrum van Essen, ten noorden van de Stationsstraat. Ik ben dan ook blij dat we de laatste periode de eerste vruchten daarvan kunnen plukken. Allerlei welzijnsinitiatieven, die dikwijls complementair zijn, kunnen in deze buurt hun plaats krijgen:   

·         Onlangs opende het Vrij Centrum voor Leerlingenbegeleiding een nieuwe vestiging in deze buurt;

·         Momenteel is de aannemer bezig met het bouwen van een nieuw Lokaal Dienstencentrum;

·         En daar komt nog het een en ander bij: de reconversie van het oude kliniekgebouw, met o.a. een nieuwe Polykliniek;

·         de enorme investering die de GZA Groep gaat uitvoeren in de reconversie van De Bijster;

·         en de investering van La Marmite op de vroegere Ipsamgronden.

 

Het geheel van deze investeringen is enorm: het biedt enorm veel kansen voor Essen, voor mensen die hier komen wonen en komen werken. Het noorden van Essen wordt een sterke social profit zone.       

 

De vzw Spectrum is in deze doelstelling en dit project een belangrijke en gekende partner. In feite is Spectrum fysiek terug van weggeweest. Dit nieuwe initiatief van Spectrum toont aan dat de organisatie dé regionale speler is op het vlak van zorg aan personen met een beperking. Ik ben heel blij dat de goede relaties die de voorbije jaren bestendigd bleven tussen gemeente en vzw, alleen maar verder versterkt zullen worden.

 

Ik hoop dat de Vlotter een mooie plaats zal krijgen in Essen, en ben er zeker van dat vele mensen nog vele jaren veel plezier en voldoening zullen vinden in dit initiatief. Ik wens alle gasten, alle medewerkers en alle bestuursleden dat ze hier een mooie thuis hebben gevonden.

 

Dank u wel!  

 

OPENING NIEUW GEBOUW CLB ESSEN 17/2/2017

Geachte dames en heren,

Namens het gemeentebestuur van Essen wens ik het bestuur, de directie en alle medewerkers van het VCLB proficiat met dit nieuwe gebouw van het CLB in Essen. Proficiat, en ook een welgemeende “Dank u wel”!

Het blijft een knappe prestatie om belangrijke infrastructuurdossiers in de onderwijssector te kunnen realiseren. Middelen liggen niet zomaar klaar om op te scheppen, een uitgekiend voorafgaand traject moet bewandeld worden, en het een en ander moet heel secuur opgevolgd worden. Enkel slagkrachtige besturen kunnen dit realiseren.

Voor Essen is dit een goede zaak, en dat in meerdere opzichten.

Het mooie en statische gebouw hier in de Nieuwstraat is blijven staan en heeft een mooie herinvulling gekregen. Voor de uitstraling van de straat en de buurt is dit positief. Samen met de andere bouwprojecten die in deze buurt juist afgewerkt zijn, in aanbouw zijn of in de pijplijn zitten, (en ik verwijs dan naar het Smeyershof, de Lonkasite, maar ook naar de plannen van De Bijster, de herbestemming van het oude kliniekgebouw en het project op de voormalige Ipsam-gronden heirachter) is dit gebouw van het CLB een duidelijke versterking voor de gehele noordkant van het centrum van Essen. 

De werking van het CLB past ook perfect in het grotere plaatje van deze zone. Ons gemeentebestuur werkt aan de ambitie om deze noordkant van onze gemeente uit te bouwen tot een woonzorgzone, een welzijnscluster, waar verschillende actoren een thuis kunnen vinden. We hebben het dan over Klina, onze ambulancedienst, de GZA-groep met De Bijster, Spectrum met dagbestedingsactiviteiten en woningen voor personen met een beperking, en de groep La Marmite die werkt aan een seniorenresidentie en centrale parking.  De optelsom van deze initiateven leidt tot een mooi resultaat waar Essen nog heel lang haar voordeel uit kan halen.       

Graag verwijs ik naar een andere ambitie van onze gemeente: het behoud van onze gemeente als een scholencentrum. Naast de vele lagere scholen, heeft onze gemeente het geluk dat ook het secundair onderwijs in Essen sterk aanwezig is. Dit is een uitgesproken troef; kinderen kunnen dichtbij huis veel richtingen kiezen, kunnen met de fiets naar school. En laten we het nog breder zien: de onderwijssector, met zijn tewerkstelling, toeleveringen en investeringen is op zichzelf ook een niet onbelangrijke economische factor.

Deze troef moeten we koesteren, en vandaar voeren we een heel actief flankerend onderwijsbeleid. Zo trachten we de schoolbesturen en de directies te faciliteren, hen iets van de lasten van hun schouders te halen, of eigenlijk: een positief werkklimaat te bieden in Essen.  Dit positieve werkklimaat voor de scholen wordt uiteraard in belangrijke mate versterkt door de nabije aanwezigheid van het CLB.         

Kortom: genoeg redenen om u, bestuursleden, directie en medewerkers van het VCLB te bedanken. Ik hoop dat jullie op deze plek nog voor lange tijd jullie beste diensten kunnen aanbieden, in het belang van heel velen.

Ik dank u.   

CD&V Nieuwjaarsreceptie 20 januari 2017

Beste CD&V’ers,

Beste sympathisanten van CD&V,

Beste vrienden,

Onze partij staat voor samenhorigheid; het is dus een goede gewoonte dat we dat ook in de praktijk toepassen middels een goede, gezellige nieuwjaarsreceptie.  Graag heet ik u hier van harte welkom, mede namens onze voorzitter, Gert, onze gedeputeerde Ludwig, onze mandatarissen en onze bestuursleden. Deze receptie geeft ons de gelegenheid om wat bij te babbelen, gezellig te buurten en vooral om elkaar het beste te wensen voor 2017.

Laat ons daar zeker mee beginnen: Voor iedereen een aller-allerbest 2017! Een gelukkig 2017. Iedereen vult zijn of haar definitie van geluk anders in, maar dikwijls is dat toch gekoppeld aan de gezondheid. Vandaar dat we dat willen wensen voor iedereen: een gezond 2017!

Ik wens jullie niet alleen een gelukkig en gezond 2017, maar ook een jaar waarin je mag genieten van je geluk: “geluk is pas zichtbaar als het voorbij is”. Met andere woorden: carpe diem, pluk de dag, of nog –en niet dat we toepasselijk gaan maken op deze receptie-: “geluk is dronken kunnen worden van een glas water”.

En geniet niet enkel van je geluk, maar deel het ook: “geluk is het enige wat zich verdubbelt als men het deelt”.

(Met een beetje goede wil geraak je van je glas water nog vanaf ook dus…)

 

Beste vrienden,

We leven in een wereld van verandering, dat was heel duidelijk het voorbije jaar, in 2016. Het voorbije jaar was een jaar waarin er veel bewoog, en dat niet altijd in positieve zin. Internationaal voelt 2016 eerder negatief aan.   

22 maart 2016 is zo’n datum waarbij vele mensen weten wat ze aan het doen waren zo in de voormiddag: toen de nieuwsberichten over de aanslagen binnenkwamen. Iets verder maar toch vlakbij, kozen de Britten ervoor om de EU te verlaten, nog iets verder maar heus niet zo ver weg, heersen er absolute onmenselijke toestanden in Aleppo in Syrië, nog iets verder maar toch enorm belangrijk, werd Donald Trump tot president van de VS verkozen, en nog wat verder maar om bang van te worden, werd op de Filippijnen een president verkozen die het leven van een mens even weinig waard vindt als van een vlieg.        

Alleen op het vlak van het klimaat was het een warm jaar, maar dat is ook geen goed punt. 2016 was eerder een koud jaar.

* * *

Zijn wij als CD&V bezorgd over deze evolutie? Ja!

Is CD&V bang van deze evolutie? Nee!

CD&V is niet bang van verandering. Waarom niet? Omdat wij een kompas hebben, die ons richting geeft, die ons visie geeft. Zeker in een wereld die in verandering is, is het goed dat er politieke partijen zijn die richting geven, die duidelijk aan de mensen laten zien welke koers er gevaren kan worden:

·        een koers gericht op mensen;

·        en met de idee dat mensen zich maar kunnen ontplooien in relatie met andere mensen;

·        En elk van die andere mensen is uniek, en dus heel erg waardevol.  

CD&V is geen populistische partij, geen partij van meepraters, geen partij die het buikgevoel van de wereld achterna holt.    

·        voor ons zijn bruine mensen geen “vijanden”, maar wel gewoon mensen; een bruine ziet er vanbinnen juist hetzelfde uit als een blanke;     

·        voor ons valt personeel in een bedrijf niet onder ”kosten”, maar wel onder “sociaal kapitaal”;

·        voor ons zijn ondernemers geen “zakkenvullers”, maar wel mensen die initiatief nemen en de samenleving vooruit duwen;

·        voor ons staat landbouw en milieu niet tegen elkaar, maar voor elkaar;

·        wij zijn niet voor links of rechts, wij zijn voor het midden, en soms –als het moet- het moedige -midden!  

·        wij zijn niet voor méér staat, ook niet voor méér individualisme, maar wel vóór meer samenleving!

Dat is ons kompas!

Beste vrienden,

Wij zijn niet bang, want we zien ook dat er dichtbij ons hele warme plekken zijn. Neem nu… Essen!      

We zijn er fier op dat onze gemeente, temidden van de kouder worden wereld, een warme gemeenschap vormt. Daaraan werken we elke dag, samen met de Essenaren, dankzij de dynamiek van mensen, van bedrijven, scholen, verenigingen.

En daarmee kenden we ook in 2016 Essen een warm jaar.

Vorige zondag ontvingen wij in het gemeentehuis vele mensen die in de loop van 2016 in Essen zijn komen wonen. Ik stond wat te babbelen met mensen die van Hoboken kwamen, en het trof me hoe groot zij het verschil ervaarden tussen de koude stad en het warme Essen:

·        Hoe zij vol lof waren over de automobilisten hier, die nog voorrang geven aan de fietsers;

·        over het feit dat zij niet bekeken worden als nummers, maar wel als volwaardige aandeelhouders van onze gemeente;

·        Hoe zij vol lof waren over het persoonlijke contact dat zij konden hebben met de schepenen en mezelf.

En eigenlijk, eigenlijk is dit gewoon het resultaat van de “toegepaste christendemocratie”, een Christendemocratische politiek die op lokaal niveau tot uitvoering wordt gebracht.  

Ik kan nog andere voorbeelden opsommen van “toegepaste christendemocratie”:

·        De Molenheidevrienden werden voor hun 50ste cyclocross gewaardeerd met een mooi kunstwerk, de Veldrijder, op de hoek van de Kerkstraat en Spoorwegstraat;

·        met ESAK werd intensief samengewerkt om de Village Trail te organiseren, waarbij honderden mensen op een gezonde manier hebben kunnen genieten van een mooie looptoer; 

·        voor diezelfde sporters hebben we de Heuvelhal volledig opgefrist, en    

·        voor de volleyballers werd een beachvolleybalterrein voorzien;

·        Samen met Unizo hebben we in 2016 gewerkt aan een sterker handelskarakter van het centrum, door meer parkeerplaatsen beschikbaar te houden voor de klanten en door een mooie kerstversiering aan te brengen;

·        Voor onze senioren, wordt momenteel een nieuw Lokaal Dienstencentrum gebouwd;  

·        Opdat onze kinderen ook morgen nog in een gezonde gemeente zouden wonen, werd er geïnvesteerd in milieuvriendelijke wagens die op CNG rijden en werden er vele tientallen zonnepanelen gelegd op gemeentelijke gebouwen.   

·        voor de veiligheid van onze fietsende scholieren en senioren, werd er sterk ingezet op de verkeersveiligheid, van de Vaartstraat, over het Heuvelplein, naar de brede fietssuggestiestroken en het nieuwe verkeerslicht in de Stationsstraat.

Beste vrienden,

Toegepaste Christendemocratie houdt ook in dat de gemeente niet alles zelf doet. Integendeel. De job van de gemeente is om anderen te faciliteren, burgers, bedrijven en verenigingen de kans te geven om initiatief te nemen.  En dat gebeurt dan ook: Er gebeuren knappe investeringen op de Rijkmaker, en mooie bouwprojecten werden gerealiseerd in het centrum. Nu op dit moment opent het nieuwe café aan de Heuvelhal, dit jaar is ook De Linden opnieuw geopend, en in de Nieuwstraat heeft het CLB geïnvesteerd in een nieuwe locatie en opent de vzw Spectrum binnen enkele maanden haar nieuwe locatie als dagopvang voor mensen met een beperking.

Beste vrienden,

Het werk is niet af, in 2017 ligt er nog veel op de plank:  

·        de oprichting van een turnhal;

·        de grote werken op Horendonk;

·        de opwaardering van de kerkhoven en de investeringen in het schitterende kloosterdomein van de Redemptoristen;

·        de restauratie en nieuwe bestemming voor het Rangeerstation en betere fietsenstallingen aan de spoorwegstations;

·        en vooral: wij moeten de top worden inzake verkeersveiligheid,

o   door betere verlichting te voorzien aan zebrapaden,

o   door te investeren in goed toegankelijke voetpaden,

o   meer zones voor 30km/u,

o   de verlenging van het fietspad langs de Huybergsebaan,

o   de fietspaden De Vondert en tussen het Schanker en Over d’Aa te verbeteren,

o   het fietspad Spillebeek aan te leggen.       

* * *

 

Beste vrienden,

Dat vele werk is het resultaat van een goed geoliede ploeg. Ik wens daarbij ook uitdrukkelijk onze coalitiepartner te bedanken voor de constructieve samenwerking. 

Politiek is een ploegsport. Ik wil dan ook graag onze schepenen en onze raadsleden bedanken voor hun grote inzet. Maar in de eerste plaats wil ik graag, ook namens onze schepenen en onze raadsleden, al diegenen bedanken die zich belangeloos inzetten voor onze partij. Van het nemen van foto’s tot het rondbrengen van brieven, van de administratie van de lidgelden tot en met de voorbereiding van deze receptie, bedankt voor het vele werk dat jullie verzetten!   

En met deze ploeg, met dit enthousiasme, en met de uitvoering van ons vorig verkiezingsprogramma, ben ik er zeker van dat we in 2018 een goed rapport zullen halen. Zelf ben ik blij en fier, dat ik met deze ploeg, met deze partij, in 2018 bij de volgende verkiezingen lijsttrekker mag zijn.

***

In 2012 gingen we, met succes, naar de kiezer met de toepasselijke slogan “Fier op Essen”. Misschien moeten we in 2018 de lat toch wat hoger leggen: “Ongelooflijk Fier op Essen”:

·        we zijn er ongelooflijk fier op dat jaar na jaar mensen naar Essen verhuizen omdat het goed wonen en leven is in onze gemeente;

·        kunnen we niet ongelooflijk fier zijn dat vorig jaar maar liefst 21 jeugdbewegingen, van over heel België, ervoor gekozen hebben om naar Essen op kamp te komen;   

·        hoe ongelooflijk fier waren wij dat Tom Meeusen op 10 december van op de laatste plaats toch nog naar het podium reed, terwijl 520.000 mensen live op TV aan het kijken waren;

·        en hoe ongelooflijk fier waren wij, ook in december, toen Brigitte Van Aert en Chris Van Hees er glansrijk in slaagden om van Essen de warmste gemeente van Vlaanderen te maken!     

Beste vrienden,

Als je nu van één gemeente burgemeester zou willen zijn, dan is het toch van Essen…?     

Ik dank u.

Welkom bij CD&V. Onze websites maken gebruik van cookies om jouw gebruikservaring te optimaliseren. Lees onze Cookie Policy voor meer informatie. Ons cookiebeleid en deze voorkeuren gelden voor alle CD&V-websites. Door op 'Akkoord' te klikken, ga je akkoord met de geselecteerde cookies.